Όλα άρχισαν στο Κόπα Αμέρικα του 1946 που διοργανώθηκε στην χώρα του Τάγκο. Στη διοργάνωση πήραν μέρος οι 6 καλύτερες ομάδες της Λατινικής Αμερικής και η μορφή της ήταν ένα πρωτάθλημα, στο οποίο όλοι αγωνιζόντουσαν με όλους. Στην πέμπτη και τελευταία αγωνιστική η γηπεδούχος Μπιανκοσελέστε, που είχε κάνει το 4 στα 4, θα αντιμετώπιζε τη Βραζιλία που είχε 3 νίκες και μια ισοπαλία στις προηγούμενες. Έτσι, το παιχνίδι είχε το χαρακτήρα τελικού, με τον νικητή να κατακτά και το τρόπαιο.
Η αλήθεια είναι ότι, τα πρώτα μαύρα σύννεφα στις ποδοσφαιρικές σχέσεις των δύο χωρών είχαν φανεί ένα χρόνο νωρίτερα. Όταν ο Βραζιλιάνος Αντεμίρ, σε ένα από τα πολλά όπως προαναφέραμε ματς ανάμεσα στις δύο ομάδες, είχε σπάσει το πόδι ενός εκ των αστέρων του Αργεντίνικου ποδοσφαίρου της εποχής, του Μπαταγιέρο.
Λίγο η σπουδαιότητα του ματς που πλησίαζε, λίγο που ο τύπος της χώρας είχε επαναφέρει στο προσκήνιο το «δολοφονικό», όπως αναφερόταν παντού, χτύπημα του Αντεμίρ και η κατάσταση, για πρώτη φορά σε αναμέτρηση των δύο αντιπάλων, ήταν ιδιαίτερα τεταμένη.
Οι Βραζιλιάνοι, αντιλαμβανόμενοι το εχθρικό κλίμα απέναντι τους, έκαναν μια προσπάθεια να ηρεμήσουν τα πράγματα. Μια ημέρα πριν τον αγώνα, ο Αντεμίρ επισκέφθηκε τον Μπαταγιέρο και ζήτησε συγνώμη για το χτύπημα. Του εξήγησε ότι δεν ήθελε να τον χτυπήσει και ο Αργεντίνος σταρ χαμογελώντας, έδειξε να δέχεται τη συγγνώμη του αντιπάλου του.
Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι περίμεναν οι φιλοξενούμενοι. Ο Καμπαγιέρο, μια ώρα περίπου πριν την έναρξη του «τελικού», εμφανίζεται στο Μονουμεντάλ και δείχνοντας το πόδι του στο γύψο, ξεσηκώνει τους συμπατριώτες του. Οι πρώτες επιθέσεις ξεκινούν αμέσως προς τους Βραζιλιάνους, οι οποίοι καταγγέλουν ότι, βρισκόμενοι στα αποδυτήρια ακόμα, δέχονται απειλές για τη ζωή τους. Οι σχέσεις των ποδοσφαιριστών όμως, παρά την κίνηση του Καμπαγιέρο, παραμένουν εξαιρετικές. Έτσι, ο Χοσέ Σαλομόν (κρατήστε το όνομα), το μεγαλύτερο αστέρι της χώρας εκείνη την εποχή και για πολλούς ίσως ο κορυφαίος μπακ όλων των εποχών, αποφάσισε να αναλάβει δράση ωστέ να ηρεμήσουν τα πνεύματα.
Πρίν τη σέντρα του αγώνα, περίμενε με μια ανθοδέσμη τους ποδοσφαιριστές της Σελεσάο και δίνοντας την στον Τσίκο, τον αρχηγό της ομάδας, ζήτησε από τους φιλάθλους να ηρεμήσουν απέναντι στους φίλους -μέχρι πριν λίγο καιρό- Βραζιλιάνους. Η κίνηση αυτή του Σαλομόν έδειξε να πιάνει τόπο και το ματς ξεκίνησε κανονικά, σε ήρεμη σχετικά ατμόσφαιρα.
Όλα πήγαιναν εξαιρετικά για τους γηπεδούχους, καθώς με δύο γκολ του Μέντεζ στο 14’ και στο 20’ προηγούνταν με 2-0. Το πλήθος γιόρταζε, όλοι είχαν ξεχάσει τι είχε προηγηθεί και τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα συμβεί.
Στο 30’, σε μια διεκδίκηση ο Σαλομόν μπαίνει με δύναμη και κόβει τον Βραζιλιάνο Ζαΐρ, ο οποίος, ενώ χάνει τη μπάλα, σηκώνει ψηλά με δύναμη το πόδι και χτυπάει τον Αργεντίνο σταρ. Ο εμβληματικός αρχηγός της Μπιανκοσελέστε πέφτει στο χορτάρι σφαδάζοντας από τον πόνο. Η εικόνα του ποδιού του ήταν αποκρουστική. Διπλό κάταγμα κνήμης και περόνης, κάτι που το 1946 σήμαινε και το τέλος της καριέρας του μεγάλου Αργεντίνου αμυντικού. Αυτό που ακολούθησε, δύσκολα μπορεί να περιγραφεί. Με πρωταγωνιστές τους Ντε λα Μάτα για την Αργεντινή και Τσίκο για τη Βραζιλία, ξεκινάει ένα άνευ προηγουμένου επεισόδιο ανάμεσα σε όλους τους ποδοσφαιριστές, βασικούς και μη. Με τις κλωτσιές και τις μπουνιές να πέφτουν βροχή, κανείς από τους συμμετέχοντες στον καβγά δεν αντιλαμβάνεται την είσοδο εκατοντάδων οπαδών στο γήπεδο, οι οποίοι ορμούν προς τους Ζαΐρ και Τσίκο κυρίως.
Στην προσπάθεια να φυγαδευτούν οι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές, οι Αργεντίνοι αστυνομικοί χρησιμοποιούν μεγάλη βία με αποτέλεσμα δεκάδες τραυματιές οπαδούς. Τελικά, όλοι οι ποδοσφαιριστές φτάνουν στα αποδυτήρια και το παιχνίδι διακόπτεται προσωρινά. Μετά από μιάμιση και πλέον ώρα συζητήσεων, αποφασίζεται ο αγώνας να συνεχιστεί και οι δύο ομάδες βγαίνουν, μέσα σε χαμό από τους οπαδούς, στον αγωνιστικό χώρο. Στο ματς δεν επιστρέφουν οι Ντε λα Μάτα και Τσίκο που, προς γενική έκπληξη, είναι και οι μόνοι που αποβάλλονται ως πρωταγωνιστές των επεισοδίων.
Το παιχνίδι δείχνει να συνεχίζεται ομαλά και πλησιάζει προς το τέλος του, με την Μπιανκοσελέστε να διατηρεί το προβάδισμα με 2-0. Περίπου 20 λεπτά πριν από τη λήξη όμως, ο προπονητής της Σελεσάο κάνει το λάθος και αποφασίζει να περάσει ως αλλαγή στο γήπεδο τον «δολοφόνο Αντεμίρ», όπως τον αποκαλούσαν όλοι στην Αργεντινή. Ο τελικός πήρε και πάλι φωτιά, με τους γηπεδούχους να ψάχνουν σε κάθε φάση ευκαιρία να χτυπήσουν τον Βραζιλιάνο. Οι συμπαίχτες του να προσπαθούν να τον υπερασπιστούν και χωρίς να το καταλάβει κανείς το ξύλο ανάμεσα τους να αρχίζει και πάλι. Ο διαιτητής αποφασίζει να διακόψει και πάλι τον αγώνα και αφού μοιράζει πολλές κίτρινες κάρτες (για κόκκινη ούτε λόγος), διώχνει τους ποδοσφαιριστές στα αποδυτήρια για να ηρεμήσουν. Μάταια όπως αποδείχθηκε, καθώς το ξύλο συνεχιζόταν στα αποδυτήρια για πολλή ώρα μετά τη διακοπή του αγώνα.
Η νέα αυτή διακοπή κράτησε πάνω από 3 ώρες, αλλά και αυτή ήταν τελικά προσωρινή. Με τους ποδοσφαιριστές, λένε οι διηγήσεις, να επιστρέφουν να τελειώσουν τον αγώνα κατάκοποι και γεμάτοι μώλωπες και εκδορές. Η γηπεδούχος τελικά, επικράτησε με 2-0 σε ένα παιχνίδι που ξεκίνησε στις 3 το μεσημέρι και ολοκληρώθηκε μετά τις 10 το βράδυ, στον «τελικό των 7 ωρών» όπως έμεινε στην ιστορία και κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα.
Αποτέλεσμα εκείνου του «ποδοσφαιρικού» αγώνα ήταν, Βραζιλία και Αργεντινή να μη συναντηθούν ξανά για τα επόμενα 10 χρόνια προς αποφυγή επεισοδίων και να γεννηθεί η μεγαλύτερη κόντρα εθνικών ομάδων στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
~Ο Λογιστής~
