Η Λάτσιο είναι μια από τις δύο μεγάλες ομάδες τη Ρώμης και μαζί με τη συμπολίτισσά της Ρόμα, ανήκουν στη big-5 του ιταλικού ποδοσφαίρου (Μίλαν, Ίντερ,Γιουβέντους οι άλλες 3). Στην πρώτη γραμμή του Καμπιονάτο η Λάτσιο ξεκίνησε να συμπεριλαμβάνεται τα τελευταία 20-25 χρόνια, εξαιτίας των τεράστιων επενδύσεων σε παίχτες πρώτης γραμμής.
Η ομάδα κέρδισε πολλούς νέους φίλους παγκοσμίως, όχι όμως και τους ανάλογους τίτλους. Μέσα σε αυτή την περίοδο κατάφερε να κερδίσει πέντε Κύπελλα Ιταλίας και το ένα, από τα μόλις δύο, πρωταθλήματά της. Αυτό το ένα πρωτάθλημα όμως, που κατέκτησε την περίοδο 1999-2000, είναι το πιο συγκλονιστικό και αυτό με τη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του ποδοσφαίρου της χώρας.
Από την αρχή της σεζόν, Γιουβέντους και Λάτσιο ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους διεκδικητές του τίτλου. Οι Μπιανκονέρι είναι καθ’όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος μπροστά, με τους Λατσιάλι να ακολουθούν σε απόσταση αναπνοής. Μέχρι που φτάνουμε την 25η αγωνιστική. Εκεί, η Λάτσιο φέρνει 2-2 στο ντέρμπι με την Ίντερ και η Γιούβε περνάει εύκολα από την έδρα της Πιατσέντζα. Η Μεγάλη Κυρία δείχνει να ξεφεύγει από τους Πρωτευουσιάνους και να αποκτά τεράστιο πλεονέκτημα για τον τίτλο.
Ένα πλεονέκτημα που γίνεται βεβαιότητα, την αμέσως επόμενη αγωνιστική. Η Γιουβέντους επικρατεί με 3-2 στο τοπικό ντέρμπι της Τορίνο, ενώ η Λάτσιο ταξιδεύει στη Βερόνα και χάνει με 1-0 από την τοπική Ελλάς. Με οχτώ μόλις αγωνιστικές να απομένουν, η διαφορά των δύο ομάδων πηγαίνει στους 9 βαθμούς και στο Τορίνο είναι έτοιμοι να ανοίξουν σαμπάνιες. Στο στρατόπεδο των Ρωμαίων επικρατεί απογοήτευση για μια ακόμα χαμένη ευκαιρία. Ο μόνος που βγαίνει μπροστά και δείχνει να το πιστεύει είναι ο Ντιέγκο Σιμεόνε, που με μια ομιλία προς τους συμπαίχτες του προσπαθεί να τους ξυπνήσει.
Η επόμενη αγωνιστική, η 27η, ήταν ίσως η πιο σημαντική. Και αυτό γιατί διεξάγονταν δύο μεγάλα ντέρμπι. Η πρωτοπόρος και σχεδόν σίγουρη πρωταθλήτρια Γιουβέντους, ταξίδευε στο Μιλάνο να αντιμετωπίσει τη Μίλαν, ενώ η Λάτσιο υποδεχόταν τη Ρόμα στο ντέρμπι της Αιώνιας Πόλης. Η Μίλαν επικρατεί με 2-0 των Τορινέζων και η Λάτσιο κερδίζει με 2-1 το ντέρμπι της πρωτεύουσας.
Η διαφορά πέφτει στους 6 βαθμούς και οι Αετοί είναι έτοιμοι να παίξουν την τελευταία τους ζαριά για τον τίτλο. Την 1η Απριλίου του 2000, ταξιδεύουν στο Τορίνο να αντιμετωπίσουν τη Γιουβέντους για την 28η αγωνιστική. Λίγο τα λόγια του Σιμεόνε, λίγο η ήττα των πρωτοπόρων την προηγούμενη αγωνιστική και όλοι στο στρατόπεδο των Ρωμαίων δείχνουν να το πιστεύουν. Το ματς είναι συγκλονιστικό. Στο 65’ μετά από μια σέντρα του Βερόν, ο «Τσόλο» με κεφαλιά βάζει μπροστά τους φιλοξενούμενους. Η πίεση των γηπεδούχων είναι φοβερή, με τους Ντελ Πιέρο και Ινζάγκι να χάνουν τεράστιες ευκαιρίες να ισοφαρίσουν, αλλά τελικά το 0-1 παραμένει μέχρι το τέλος. Με το σφύριγμα της λήξης, στη Λάτσιο ξεσπούν σε πανηγυρισμούς σαν να έχουν πάρει τον τίτλο. Ο Αργεντίνος χαφ κατευθύνεται προς το πέταλο, το Ντελε Άλπι, που βρίσκονται οι φίλοι της ομάδας και σχηματίζει με το χέρι του τον αριθμό τρία (ιστορική θεωρείται η συγκεκριμένη φωτογραφία), όσοι είναι και οι βαθμοί που χωρίζουν τη Λάτσιο από την κορυφή και την κατάκτηση του τίτλου.
Μετά από μια αγωνιστική με νίκες των δύο πρωτοπόρων, φτάνουμε στην 30η ,όπου και πάλι δείχνουν όλα να τελειώνουν. Η Γιουβέντους κερδίζει την Ίντερ στο Μιλάνο, την ίδια ώρα που η Λάτσιο, μετά από ένα εντυπωσιακό παιχνίδι, αναδεικνύεται ισόπαλη 3-3 στη Φλωρεντία με τη Φιορεντίνα. Η Μεγάλη Κυρία ξεφεύγει με 5 βαθμούς και με μόλις 4 αγωνιστικές να απομένουν, στο Τορίνο, έχουν ξεκινήσει ετοιμασίες για τη φιέστα του τίτλου.
Τη μεθεπόμενη όμως, τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν και πάλι. Η Ελλάς Βερόνα πληρώνει με το ίδιο νόμισμα και τη Γιουβέντους, όπως έκανε λίγα ματς νωρίτερα και με τη Λάτσιο. Την κερδίζει 2-0 και δίνει και πάλι ενδιαφέρον στις τελευταίες δύο αγωνιστικές.
Οι Ρωμαίοι μετά την ισοπαλία στη Φλωρεντία, έχουν μόνο νίκες. Με το Ντιέγκο Σιμεόνε να ντύνεται φορ και να σκοράρει ασταμάτητα σε όλα τα ματς μέχρι το τέλος. Έτσι, φτάνουμε στην τελευταία αγωνιστική. Η Λάτσιο έχει εύκολο απόγευμα καθώς συντρίβει τη Ρετζίνα με 3-0, με τον «Τσόλο» να σκοράρει και πάλι. Όλοι πλέον έχουν το μυαλό τους στραμμένο στην Περούτζια και περιμένουν το θαύμα. Εκεί, η τοπική ομάδα υποδέχεται τη Γιούβε που με νίκη στέφεται πρωταθλήτρια. Σε ένα πολύ κακό αγωνιστικό χώρο, οι φιλοξενούμενοι δυσκολεύονται πολύ. Σαν να μην έφτανε αυτό, μετά από ένα τραγικό λάθος του Κόντε, ο Αλεσάντρο Καλόρι ανοίγει το σκορ για τη γηπεδούχο ομάδα.
Παρά τη πίεση των Γιουβεντίνων, η Περούτζια κρατάει μέχρι τη λήξη. Με το σφύριγμα της λήξης στο Ρενάτο Κούρι, αυτό που γίνεται στο Ολύμπικο δεν έχει προηγούμενο. Μετά από πολλά εκατομμύρια και 24 χρόνια υπομονής, η Λάτσιο είναι και πάλι πρωταθλήτρια. Ήταν τόσο μεγάλη η προσμονή για τον τίτλο, όσο και η ανατροπή των τελευταίων αγωνιστικών, που ακόμα και σήμερα έχουν μείνει στην ιστορία οι πανηγυρισμοί των Λατσιάλι.
Ένα πρωτάθλημα, που είχε δύο μεγάλους ήρωες για τους πρωταθλητές και που τα ονόματά τους ακόμα και σήμερα είναι χαραγμένα στη μνήμη όλων των φίλων των Ρωμαίων. Τον σκόρερ του χρυσού γκολ της Περούτζια, Αλεσάντρο Καλόρι, μα πάνω απ΄όλα του Ντιέγκο Σιμεόνε που πήρε τη Λάτσιο από το χέρι και την οδήγησε στην κορυφή.
~Ο Λογιστής~
